روضه

ماه عزیزی از ما گذشت. گذشت و ما ماندیم خالی آغوش مهربان این ماه. ماهی که آسمانش تا چند وجبی زمین میرسید. انگار صمیمیتر، انگار از نزدیکتر میشد با خدا درد دل کرد (+) ما ماندیم عریان از پناه این ماه ...

حتی اذا ضاقت علیهم الارض بما رحبت و ضاقت علیهم أنفسهم... وقتهایی که قلب بیتابتر از آن میشود که در قفس سینه جا بگیرد شاید کلمات پروردگارماناند که «قرار بود بزرگتر از این باشی، قرار نبوده اینجا جابشوی» ...

جایی خواندم که این پرکاربردترین جملهایست که معلمهای داستاننویسی به شاگردانشان میگویند. یعنی به جای اینکه مستقیما شخصیتت را توصیف کنی و بگویی سوادش چقدر است، وضع مالیش چه طور است یا حالاتش را بگو...

خب تعارف که نداریم؛ اگر شما این کلمات را میخوانید، به شدت در اقلیت هستید، اقلیتی که احتمالا بشود شمردنشان را با کودکی که تنها با انگشتانش بلد است بشمارد واگذار کرد (که خب ممنونم ازتون). چهارسال پیش وقتی اینجا را میساختم البته آرزویی که برایش داشتم -هرچند قطعا بزرگتر از این- ولی راستش خیلی هم بزرگتر نبود، یعنی وقتی خودوبلاگ با این جمله شروع شد که «دیگه گمو...

اگر گاهی گذشتهمون رو مرور کنیم، پیدا کردن اثر انگشت خدا -جاهایی خدا خواسته قدرتنمایی- کنه سخت نیست. خب وقتی دارم این حرف رو میزنم قاعدتا دارم مقدمهچینی میکنم تا مورد مشابهی درباره زندگی خودم بگم. امروز که -نمیدانم چرا- آثار جراحتی نسبتا کهنه (جراحت روحی روانی منظورمه :دی) سر بازکرده بود و حال ...

اومدم به این مدل معروف (+ و +) برای مراحل اندوه انتقاد کنم؛ بعد یک نگاه انداختم دیدم انتقادم وارد نیست. بنده خدا خودش گفته که مرحلهها آبشاری نیستن، مثل roller coaster میمونن. آدم هی بینشون دست به دست میشه. تا کی بتونه بالاخره از اون میون فرار کنه...

چرا الکی میگن انسان اشرف مخلوقاته؟ کوالا خیلی سزاوارتره، بزرگواری که فهمیده زندگی ارزش بیدار بودن رو نداره و بهترین کار اینه بخوابی تا نفهمی چی داره اتفاق میافته...

فهمیدن این که مرگ به آدم خیلی نزدیکه با حس کردنش خیلی فرق داره.این که بتونی عمیقا باور داشته باشی که هر کدوم از لحظههای بعدی ممکنه بمیری میتونه برای بهتر زندگی کردن انگیزه بده؛ آخر توزیع احتمالی که در نظر میگیری برای زمان مرگ عوض نشده، فقط به همهجا ناصفر بودنش دقت کردی.اما اگر چیزی پیش بیاد که واقعا مرگ رو نزدیک حس کنی، یعنی این توزیع احتمال عوض بشه، حاصلش -در اکثر موارد- بیشتر از جنس تناقضه تا انگیزه. یعنی یه جوری امتحان رو سختتر میکنه تا اینکه انگیزه بده بهتر بری جلو....

هر کسی دوست دارد از امانت بیشتر از چیزهای متعلق به خودش مراقبت کند.حاضر است دارایی خودش را فدا کند تا امانتی که به او سپردهاند، آسیبی نبیند. امانت، یتیم برادر است و عمو خوش ندارد گزندی به او برسد. دوست دارد به بهترین نحو از او مراقبت کند، هر چه در توانش هست برایش فراهم کند. سخت است اگر او نیازی داشته باشد و نتواند برآورده کند. صدایش که زد مثل پرنده شکاری بالای سرش پر کشید . مثل شیر خشمگین بر قاتلش شمشیر کشید. دلداریاش داد که فردای قیامت جد و پدرت از خصم قاتلانت هستند.. «..عزَّ والله علی عمک ان تدعوه فلا یجیبک او یجیبک ثم لا ینفعک صوت. والله کثر واتر...